Online boeken

De lengte van de route is van zo’n 6 km, waar men zonder pauzes gemiddeld 2 uur over doet. Het is een toegankelijke routes die men in alle jaargetijden kan doen. Water is te vinden over de gehele route. Goed schoeisel wordt aangeraden (sportschoenen of bergschoenen). In de zomer kan men een korte broek dragen. Het gebruik van jas of jack hangt af van het jaargetijde.

Deze route biedt de mogelijkheid om het landschap van de “Alta Axarquia” en de zuidkant van de “Sierra de En medio” te leren verkennen. Het is een prachtige combinatie tussen mediteraans bos met zijn wilde vegetatie en graanvelden. Meer dan een wandeling is het een rustige tocht tussen de typische landhuizen van de Axarquia, gecamoufleerd door populieren en vijgbomen, met hun oude moestuinen vol sinaasappelbomen, olijfbomen en de aanwezige beekjes en waterbronnen die het landschap verrijken.

Routebeschrijving

Vanaf de lokale weg die de plaatsen Riogordo en Periana verbindt, op zo’n 5 km. afstand van de laatste van de 2, gaan we over een brug over de “Guaro” rivier en zien we aan de rechterzijde een bord die de richting naar “Baños de Vilo” (1) weergeeft. Dit is een prachtig dorpje met zijn huisjes op een rij waar de terassen vol geraniums, jasmijn en parrales niet ontbreken.

Eenmaal aangekomen in Baños de Vilo kunnen we het badhuis bezoeken wat momenteel gerestaureerd wordt. Dit badhuis dateerd van de 17e eeuw hoewel de struktuur van vóór de verbouwen dateerd van het jaar 1823. Het natuurwater komt uit de bron met een temperatuur van 19ºC en staat geklasificeerd als sulfatadas cálcicas-magnésicas. Naast deze eigenschappen is het ook rijk aan fluor, litio, ijzer, magnesium, cromo, arsénicoy een groot aantal gassen (nitrogeno en sulfhidrico). Dit water wordt aangeraden tegen allerlei soorten huidziekten.

Vanaf de geasfalteerde weg gaan we richting de hoger gelegen huisjes van het dorp via een pad wat toegang geeft tot het balkon van één van hen. Un zien we een smal steegje dat omhoog loopt richting een waterreservoir (2). Dicht bij de hoofdkant van het reservoir bevindt zich een kruispunt tussen een pad dat paralel aan een beek loopt en een landweg die naar rechts loopt. We nemen het pad.

Omhooglopende tussen honderd jaar oude olijfbomen komen we uiteindelijk op een landweg die doorbroken wordt door een beekje (3). We gaan hier naar links vanaf waar het landhuis “Zapata” te zien is, gelegen tussen de bladerrijke vegetatie. Het aanzicht van deze boomgaard, vol populieren, wilgen, rietplanten, vijgebomen en bramenstruiken doet ons verbazen. De vegetatie geeft de loop aan van de kletterende beekjes en vormen de grens van van de cirkelvormige boerderij.

Als we de landweg volgen komen we langs een fontein en iets later langs een waterreservoir waar fris water uit stroomt. Deze weg loopt verder langs amandel- en perzikbomen. Later stijgt het op een kleine heuvel waar op een aantal meters, op 1,5 km. van Zapata, aan de linkerkant een nieuwe landweg ligt (4) die slechter begaanbaar is dan de vorige. Op deze kruising bevindt zich een gevallen naambord waar deze plek op aangegeven wordt.

Als we deze weg naar beneden volgen komen we uit bij “El Batán” (5) waar we bij de ingang van een boerderij, en verborgen onder een deken van distels, het water onder de stenen zien stromen. Dit is de waterbron van “El Batán”, die met meer dan 100 liter per seconde één van de belangrijkste is van de omgeving. Dit is evenens de enige bron die gedurende de zomer dezelfde stroom heeft. Dit komt door de poreuze samenstelling van de rotsen van het aquifer die altijd dezelfde hoeveelheid water doorlaten.

Dit is een idylische plek om te genieten van het uitzicht, waar een uitgestrekte helling bedekt is met grijze rotsen, witte boerderijen en groene bosjes, onderbroken door het heldere blauwe van het “La Viñuela” stuwmeer. Vanaf deze boerderij loopt een landweg richting de brug over de Guari rivier van de lokale weg tussen de plaatsjes Riogordo en Periana (mijlpaal 1), waar deze tocht begon.

Beschrijving

1. Brug over Guaro rivier op landelijke weg tussen Riogordo en Periana. Start van geasfalteerde landweg richting Los Baños de Vilo.

2. Waterreservoir boven de hoogstgelegen huisjes van het dorp los Baños. We volgen stijgend pad langs de beek.

3. Landweg wat doorkruist wordt door dezelfde beek. Naar links richting Zapata.

4. Kruising naar links naar een secundaire landweg in slechte staat. Deze weg naar beneden volgen.

Flora en fauna

Aan het begin van de route zien we vooral veel strandvegetatie, dicht bij de rivier de Guaro, zoals venkel, vinken, varen, wilde rozen, mint, oleander, etc. Ook zien we typische elementen van het mediteraanse bos, zoals de steeneik, mastiek, olijfboom, wilgen, ligusters, etc.

Onder de kweekbomen vinden we groene olijfbomen, pijnappelbomen, sinaasappelbomen, mandarijnbomen, pruimbomen, citroenbomen, vijgebomen, loquats, perzikbomen, amandelbomen, perenbomen, etc. Er zijn ook schijfcactussen, palmbomen, etc

Als we voorbij de nieuwe plantages van perzikbomen en amandelbomen van de boerderij Zapata zijn en richton El Batán gaan, zien we de mooiste olijfbomen van de hele omtrek, samen met eiken, tijm, rozemarijnstruiken, zonneroosjes, mastiek, lavendel, gaspeldoornen, distels, wingerds, etc.

Als meest karakteristieke dier hebben we de kameleon. Onder de zoogdieren bevinden zich vossen, konijnen, hazen, mollen, wezels, dassen, etc…. Vogels, patrijs, kwartel, merel, havik, vink, vlaamse gaai, koekoek, winterkoninkje, uil, kleine uil, etc…

Geologie

Erosiemateriaal (zand en kleigrond) afkomstig van de kalksteen van de Sierra de Enmedio. De rotsvormen zijn te danken aan de kalksteen, behalve bij de boerderij El Batán. Die komen door de travertine. Bij het dorp Baños de Vilo komen ze van zwarte dolomieten.

Het is belangrijk om aan te geven dat het zwavel- en kalkwater van Baños de Vilo ontspringen vanonder de dolomieten waar veel zwavel- en carbonaatrijke materialen bevinden

De lengte van deze tocht is ongeveer 23 km. (heen en terug). Het duurt ongeveer tussen 7 en 9 uur zonder pauzes. Dit is een moeilijke route met een niveauverschil van 1.400 meter.

Het beste jaargetijde voor deze route is normaal gezien de lente of de winter wanneer de bergrug besneeuwd is. Water kunnen we vinden bij mijlpalen nº 2 en 4. Het beste schoeisel voor deze route zijn bergschoenen. Het gebruik van jas of jack is afhankelijk van het jaargetijde. In de zomer kan een korte broek gedragen worden. Als er sneeuw ligt is het gebruik van een zonnebril, waterdichte schoenen en een extra paar sokken aan te raden.

Dit is de klassieke route om de Maroma te beklimmen. Deze route werd in vroeger dagen gebruikt om met ezels ijs te vervoeren naar dit dorp, vanaf de “Casa de la Nieve” wat dichtbij de Maroma gelegen is. Het ijs werd gebruikt bij het maken van ijsjes.

Er zijn twee paden die vanaf de plaats Canillas del Aceituno naar de voet van de heuvel van de op 1.400 meter hoogte gelegen Maroma (Los Charcones) lopen. De één cirkelt om de berg “La Rábita” (pad A). De ander gaat door de valeien langs de berg “La Gitana” en “La Rábita” (pad B). De tweede route is langer en bevindt zich in slechtere staat dan de eerste. Deze route is echter wél rijker in uitzichten en vegetatie dan route A, met prachtige perspectieven van de grote klif van “La Rábita” en lopend door prachtige valeien vol groen van de pijnbomen. Route A is korter en staat beter aangegeven als route B. Bovendien heeft het 2 punten waar met water kan vinden, wat voor de klim erg belangrijk is. Desalniettemin loopt de route over een terrein met veel struiken en zijn de uitzichten enigszins monotoon. Hoe dan ook, aangeraden wordt om route A te nemen daar men op deze route water kan vinden. Op de terugweg kan men via route B gaan, wanneer de het uitzicht tijdens de afdaling helemaal tot zijn recht komt en beter genoten kan worden.

Routebeschrijving

We starten vanaf het dorpje Canillas de Aceituno en nemen al referentie het dorpsplein (Plaza del Pueblo). Van hier gaan we omhoog door de straat die naar de Kerk leidt en waar men een fontein treft. We vervolgen onze route door stijle steegjes en laten zo de laatste huisjes van het dorp achter ons. Nu komen we uit op een zandpad dat langs een geitenhok loopt (mijlpaal 1). Op dit punt kunnen we het voetpad goed herkennen (route A). In het begin gaat het door een stroompje en even later daan we een pijnbos in. Al stijgende komen we aan bij “la Rábita” (mijlpaal 2), een rustplek waar zich een fontein bevindt alsook een kleine grot die beschermd wordt door een stenen muurtje. Volgens de mythe dankt La Rábita haar naam aan een oud moslim pelgrimsoord waar verschillende heiligen aanbeden werden, wiens graven zich in terplekke gelegen mijnen bevonden.

Als we het pad volgen komen we uit bij mijlpaal 3, dat hetzelfde is als mijlpaal 5 van de vorige route, waar het pad vanuit Sedella samenkomt. Dit eerste deel van de tocht toont een overbodig landschap wat stukje bij beetje verandert in het intimiderend panoramisch aanzicht van de reusachtige Maroma. Na een klein aantal minuten lopen komen we aan bij “Barranco del Dinosaurio” waar zich de “Fuente Agria” bevindt (mijlpaal 4), de laaste plek waar permanent water gevonden kan worden. Vanaf hier tot aan de Maroma vinden we slechts nog één waterbron, Fuente del Asa, maar daar is niet permanent water te vinden.

Vanaf “Fuente Agria” gaan we omhoog naar een kleine heuvel waar we een nieuwe kruising tussen looppaden vinden (mijlpaal 5). Het pad wat hier naar beneden loopt behoort tot route B en dat zullen op de terugweg volgen.

Vanaf dit punt gaan we steeds stijler omhoog, maar de prachtig paden en de adembenemende uitzichten naar het zuiden waarvan we kunnen genieten tijdens de korte pauzes maken de beklimming draaglijker. Langs hetzelfde pad zien we links pijnbomen en rechts populieren. Even later paseren we een fontein om vervolgens uit te komen bij “La Cerca” of de ruines van oude, half in de grotten gebouwde, herdershuisjes (mijlpaal 5). Dit is het laatste punt waar water stroomt, door kalksteen waarin de fosielresten van slakken en vegetatie te zien zijn.

Het pad eindigt in de beek “La Cerca”, maar als we de kleine heuvel aan de linkerkant opgaan, vlak boven een perceel pijnbomen op zo´n 100 meter, dan zien we een brandstrook. We volgen de brandstrook tot aan het einde. Hier komen we aan bij de “Loma de la Víboras” op 1.300 meter hoogt (mijlpaal 6).

Bij de “Loma de las Víboras”, waar de brandstrook ophoudt, zien we dat hier eveneens een bospad eindigt, wat meteen overgaat op een landweg. Via dit pad volgen we de weg die zigzag richting twee pieken loopt, die ook de “Senos de la Tejada” (boezem van “La Tejada”) genoemd worden. Hier houdt het pad op. Hier gaan we van de ene piek naar de andere (mijlpaal 7). Éénmaal aangekomen zien we de “Loma de la Maroma” wat meer een heuvel is dan een piek.

Als we dichterbij La Maroma komen zien we op de top de monoliet (mijlpaal 8) waar we de aankomst vieren en waar we kunnen uitrusten terwijl we genieten van het spectalucaire panoramische uitzicht.

Beschrijving

Mijlpaal nº 1: Begin van bospad bij ingang van Alcaucin richting El Alcázar

Mijlpaal nº 2: Bocht met een klein uitzichtpunt, waar we de “Indio Tejeda” kunnen zien.

Mijlpaal nº 3: Boerderij “El Alcázar”. Recreatiepunt waar het pad begint. Deze bevindt zich hoger dan de boerderij en loopt paralel aan de stroom die door het erf loopt. Hier begint de route.

Mijlpaal nº 4: Het pad van mijpaal 3 lijdt ons naar een ander pad dat na zo’n 250 en aan de rechterkant overgaat op het looppad.

Mijlpaal nº 5: La Cerca . Ruines van oude, half in de grotten gebouwde, herdershuisjes. Laatste plaats om water bij te vullen in het beekje. We vervolgen de route via de brandstrook die zich op de heuvel aan de linkerkant van het pad bevindt.

Mijlpaal nº 6: Loma de las Víboras. Einde van de brandstrook en begin van nieuw looppad.

Mijlpaal nº 7: Hier eindigt het pad. We steken over van de ene piek naar de andere van de “Senos de la Tejada”

Mijlpaal nº 8: We zijn er! La Maroma (2.065 m.).

De lengte van deze route is ongeveer 2 uur in een rustig tempo, enigszins vervelend aan het begin van de route, van 3 tot 5. De route is over het algemeen redelijk te doen voor alle publieken. Punten van watervoorziening bevinden zich bij mijlpalen 2, 4 en 7, zowel in bronnen alsook beekjes gedurende de hele tocht. Men kan deze route lopen in alle jaargetijden. Het is aanbevolen om bergschoenen te gebruiken die de enkel goed versteviggen om verzwikkingen te voorkomen. Een jas in de winter is aan te raden aangezien de wind op de top erg koud kan zijn.

Deze tocht combineert een interessante route die connectie vindt met de tocht door de “Sierra del Jobo”. Aan de noordkant onderscheiden we de omgeving van Archidona en Villanueva del Rosario en aan de zuidkant een prachtig perspectief van de hogere Axarquia. De route biedt ons bovendien de mogelijk om de kalkstenen bergrug te bezoeken waar de rivier Guadalmedina zijn oorsprong heeft.

Routebeschrijving

De start van deze route heeft plaats op de lokale weg 340 van Colmenar naar Puerto de los Alazores. Bij kilometer 520,5 (1) nemen we een afslag naar links op een zandweg. Deze weg leidt ons naar een terrein met een ijzeren poort met prikkeldraad (2), aan de voet van de beroemde “Hundidero” van de Sierra de Camarolos.

Op dit punt laten we onze auto staan en vervolgen we de route te voet over de zandweg dat door het weiland gaat en eindigt aan de voet van “Cerro Pelado”, waar zich een hut bevindt (3). Van hieruit, aan de linkerzijde, begint een stijgend looppad tussen elegante eikenbomen. Met een zigzag beweging gaat het pad over kalkstenen en kleigrond met grote hoevelheden washout op de helling.

Nagelang het pad stijgt komen we aan bij een kleine waterbron (4) met een uit kalksteen gehouwen bak. Vanaf de bron, als we richting de rand van de afgrond gaan en naar beneden kijken in zuidwestelijke richting, hebben we een prachtig uitzicht over de “Hundidero” en het kleine meertje wat ontsaan is door het wegzakken van de zuidkant van de bergrug.

Het lanschap op dit punt is voornamenlijk woest en mediterraans met interessante geomorfologische nuances. De kartstische vormen die op het kalksteen gevormd zijn vormen een breed spectrum aan fenomenen zoals, dolines, draaistenen, gaten, etc.

We vervolgen onze weg. Na een stijle maar gaanbare afdaling komen we aan bij een plateau (5) wat door de tijd is aangetast door de erosie. Dit is de poort naar de “Sierra del Jobo” met indrukwekkende hellingen aan beide zijden.

Ten noorden de plaatsen Archidona, Villanueva del Rosario en de zoutgronden. Aan de noordoostkant ligt Jobo-Alazores en de Sierra de En medio. Ten noordwesten Prieta-Sierra del Jo-Labras-orcal en ten zuiden een niet de evenaren panoramisch uitzicht over de hogere Axarquia, vol contrasten met het stuwmeer “la Viñuela” als decor en aan de horizon de Middellandse Zee.

Vanaf dit punt verspreiden, en verdwijnen, de paden zich. We moeten ons nu orienteren op het westen langs de noordkant van de Sierra de Camarolos. Op deze wijze ontwijken we de vertikale spleten die het onmogelijk maken om langs de zuidkant verder te gaan. Op dit traject, vanaf het ge-erodeerde plateau tot aan het hek wat de geografische scheiding aangeeft tussen Villanueva del Rosario en Colmenar, is het terrein erg moeilijk begaanbaar.

Gedurende het hele traject is het makkelijk om verrast te worden door de aanwezigheid van roofvogels zoals arenden of gieren die in deze omgeving op doortocht zijn of om een goede plek te vinden in natuurlijke uitkijkposten.

Zodra we de Sierra de Camarolos over zijn komen we aan bij op een uitnodigend plateau van bruine kleigrond met daarop een deken van groene vegetatie die uitnodigd tot een rustpauze. Hier bevindt zich het hek (6) wat de geografische limieten aangeeft tussen de eerder genoemde plaatsen alsook een natuurlijke plas die deze plek maken tot een rustgevend oord.

Vanaf deze weide gaat de route bergafwaarts via een moerassig beekje totdat het uitkomt bij een natuurlijke doorgang tussen de Sierra de Camarolos en Prieta. Als de krachten het toelaten, en voor we verder afdalen, kunnen we eventueel richting de “Rodadero” gaan via de “Cerro de la Cruz”. Vanaf hier kunnen we de verschillende bronnen zien waar de Guadalmedina rivier zijn oorsprong heeft..

Als we eenmaal het natuurlijke pad bereikt hebben waar het beekje Casapalma loopt, zien we de eikenbossen die nog intact zijn en beschermd worden door kalkstenen kliffen waar de klimop vrijuit kan groeien en zich naar beneden kan laten hangen vanaf de meest stijle kliffen en spleten.

Vanaf dit punt vermenigvuldigen de paden zich door lage bebossing en struikgebieden in de richting van de Hundidero. Al dalende richting de Hundidero komen we over een weiland gelegen aan de westerzijde van de bergrug vanwaar we enigszins omhoog gaan richting een heuvelte tussen twee beekjes en uitkomen bij een fontein (7) die de Sierra de Camarolos van water voorziet.

Vanaf deze plek hebben we een mooi zicht op de Hundidero. Een spectaculaire combinatie van gevallen blokken kalksteen over kleigrond en mergel die de Sierra de Camarolos hebben beïnvloed (Pelado sector).
Uiteindelijk dalen we vanaf de bron af naar beneden om de Hundidero heen lags zijn westkant en volgen zo het hek dat uitkomt bij K. 520,7 van de weg C-340 (8)

Beschrijving

1. Kilometerpunt 520,5 van de weg nummer 340 op 900 meter hoogte. Zadweg richting landhuis “El Chambado”.

2. Start van de tocht, ijzeren omheining bij weiland. 920 meter hoogte.

3. Watermeting in hut. 980 meter hoogte. Begin van geitenpad. Lange helling.

4. We komen aan bij de in de rots uitgehouwen waterbron. 1.100 meter hoogte. Zigzag klim richting doorgang tussen Camarolos en Jobo

5. We komen aan bij doline-plateau op 1.320 meter hoogte. Westelijke richting nemen.

6. We komen aan bij de omheining die de geografische limiet aangeeft tussen Villanueva del Rosario en Colemar. 1.320 meter hoogte. Afdaling vanaf het veldje richting doorgang van “Casapalma” of over de bergrug richting “Cerro de la Cruz”

7. Fontein en Hundidero. 1.100 meter hoogte.

8. P.K. 520,7 van de lokale weg nummer 340.

Afdalen van, en tracken door, de ravijnen van de fantastische Almanchares in Malaga. Als je houdt van avontuur en de natuur, dan is dit zonder twijfel een activiteit voor jou!

In een betoverende omgeving, aan de zuidkant van de Sierra Tejada en Almijara waar zich een deel van de gebied van de Axarquia bevindt. Deze activiteit is een hele belevenid met rappels van 10 meter, glijbanen en vrijwel geen enkele nood om te springen. We kunnen tussen 4 en 6 rappels doen en daarbij de horizontale progressie te voet door waterzones en droge plekken aan de randen van het ravijn.

Deze activeit duur zo’n 4 en een half uur.

Moeilijkheidsgraad van de activiteit: laag

Tenmidden van de verblindende schoonheid van de bergen rondom de Axarquia vormen de dorpen Viñuela, Alcaucín, Periana, Alfarnate, Alfarnatejo, Riogordo en Colmenar een route met een sterke persoonlijkheid. De olijven van de “verdial”soort geven één van de beste olijfoliëen ter wereld. Even beroemd zijn de perzikken van Periana. Het binnenlandse toerisme is in dit gebied van groot belang. Natuurgebieden, sport, schitterende wandelroutes, landelijke onderkomens, kleine dorpjes, autochtone gastronomie…….

ALCAUCIN

Alcaucín es één van de meest bekende dorpen van het binnenland van de Axarquia. Dit is te danken aan het feit dat de natuurpark “Sierra del Alcazar” binnen de limieten van het dorp ligt. Dit park is gedurende het gehele jaar beschikbaar om confortabel te kamperen en wordt door vele kampeerders bezocht. Het dorp zelf ligt op zo’n 4,5 kilometer van deze prachtige plek. Men komt er vanaf Vélez-Málaga in de richting Granada. Na zo’n 16 kilometer komt men aan bij “Puente Don Manuel”, waar men afslaat richting het dorp.

ALFARNATE

Alfarnate ligt aan de noordkant van de Axarquia, op 40 kilometer van Vélez-Málaga en grenst aan de provincie Granada. Het dorp ligt in een vallei omringd door de bergen “Sierra de Enmedio”, “Palomera” en “Jobo”. Het kontrast tussen het door de mens verbouwde platte land en de majestueuze bergen er omheen komt helemaal tot recht in de lente en vindt in de hele omgeving géén gelijke. De straten van Alfarnate zijn vaak elegant, met soms deftige huizen waar de typische ijzeren hekken voor de grote ramen niet ontbreken. Er bevindt zich een herberg / museum in het dorp wat in vroeger dagen gebruikt werd als gevangenis of soms ook schuilplek voor legendarische bandieten.

ALFARNATEJO

Op zo’n 47 kilometer van Málaga en op zo’n 858 meter hoogte, Alfarnatejo is één van de dorpen van de Axarquía die het verst van de zee vandaan zijn gelegen. Het dorp dankt zijn naam aan een soort molen. Het is een bebergde omgeving. In de nabijheid van het dorp bevinden zich vele grotten die in het verleden tot schuilplaats van bandieten dienden. Sommige van die bandieten maken hedendaags deel uit van romantische legendes. Het dorp ligt aan de voet van de bergen. Het is klein met smalle straten en eenvoudige huizen.

COLMENAR

Colmenar ligt op zo’n 47 kilometer van Torre del Mar. Het is een boerendorp waar graanvelden en olijfboomgaarden een belangrijk deel uitmaken van het landschap. Het dorp ontleent zijn naam aan de grote hoeveelheid bijenkorven (colmenas) die er zich bevinden. Het is een redelijk groot dorp en het wordt overzien door de kapel van “Nuestra Señora de la Candelaria” die dateert uit de 17e eeuw. Van hieruit geniet men van een prachtig panoramisch uitzicht.

PERIANA

Periana is een op 547 meter hoogte gelegen dorp, met prachtige uitzichten. De bron van de Guaro rivier vormt een ander interessant punt wat bekend staat om zijn schoonheid. Het badhuis van Baños de Vilo wordt ook vaak bezocht en staat bekend om zijn zwavelwater wat erg goed is voor de gezondheid. De plaatselijke produktie van olijfolie en perzikken kent ook veel faam.

RIOGORDO

Gelegen in het binnenland, op 44 kilometer van Torre del Mar en op 400 meter hoogte. De meest bekende traditie van het dorp is de viering van de “Semana Santa” (Paasweek), waarin het paasverhaal wordt uitgebeeld door de inwoners van het dorp. Dit spektakel wordt jaarlijks door duizenden bezoekers bewonderd.

LA VIÑUELA

Op 17 kilometer van Torre del Mar, gelegen aan de weg die de hoofdstad van de Axarquia met Granada verbond. In de omgeving bevindt zich het stuwmeer wat 170 miljoen m3 kan opslaan.

Als we naar het binneland trekken komen we aan bij dorpjes zoals Arenas, Archez, Salares, Sedella en Canillas de Aceituno, die ons transporteren naar een rijk verleden vol arquitectonische schatten zoals de minaretten en andere monumenten. Dorpen die geheel in Mudejar stijl ontwikkeld zijn en die, samen met het Kasteel van Bentomiz, het gevoel geven dat men zich in een andere tijd bevindt.

CANILLAS DE ACEITUNO

Canillas de Aceituno bevindt zich op 21 kilometer afstand van Torre del Mar. Gelegen aan de voet van de Sierra Tejada geniet men vanuit dit dorp van fantastische uitzichten over de valei. De hoogste piek van de Axarquia, “La Maronma (2.046 meter), bevindt zich binnen de limieten van deze plaats. De grot “Cuava de la Fajara” en het natuurpark “Rahige” zijn ook een bezoekje waard. Gelegen in een waterrijke omgeving die het geschikt maakt om te kamperen.

SEDELLA

Sedella is gelegen tussen de Sierra de Tejada en de Sierra Almijara, op 689 meter hoogte en op 33 kilometer verwijderd van Torre del Mar. Gelegen aan de voet van de Sierra Tejada. De plaatselijke kerk met de “Homenaje”(hulde) toren vormen een goed voorbeeld van de moorse afkomst.

SALARES

Het bevindt zich op 37 kilometer van Torre del Mar. Een schilderlijk dorp met smalle straatjes die het gemotoriseerde verkeer vrijwel onmogelijk maken. Vanaf het uitkijkpunt genieten we van een prachtig uitzicht over de valei. Het dorp stamt van de romaanse tijd en de naam, Salaria Bastitanorum, duidt aan dat er in de omgeving zout gewonnen werd. De wijn, geurig en van ambarkleur, is erg geliefd en anders dan de andere wijnen van de omgeving.

ARENAS

Dit dorp ligt op 13 kilometer afstand van Torre del Mar en op 416 meter hoogte. Arenas ligt aan de voet van de kasteel/fort Bentomiz (waarschijnlijk gebouwd door de “Iberos”) waar de katholieke koning Fernando verbleef tijdens het beleg van Vélez. De rust die heerst in de straten van het dorp, met hun harmonieuze kleurenpaletten, wordt alleen doorbroken tijdens de lokale feestdagen.

ARCHEZ

Gelegen op 25 kilometer van Torre del Mar. De schoonheid van de omgeving is één van de belangrijkste kenmerken. Midden in één van de meest monumentale routes van de Axarquía, ligt de schitterende minaret van de kerk “Nuestra Señora de la Encarnación”, gebouwd in de 14e eeuw, wat in 1979 tot historisch artistiek momument verklaard is.